Motherhood by Sheila Heti

Motherhood by Sheila Heti is a research into the context of motherhood, cultural, personal, historical and also spiritual. My edition has a slogan on the cover that says: what if you are in doubt about wanting to become a mother or not? which gave me a bad start: I am already a mum, there's nothing to doubt about. But then, Sheila Heti does give much food for thought about why I became a mother.

flashback
I was in love, 17 and mature, or so I felt. The relationship was a few hours old when my boyfriend said 'I want to marry you and I want your children'.

I was confused about love, in my early twenties and head over heels with a boy from my class who was gay. Months later, trying to make sense and peace, he explained: 'you are so tall and beautiful, I wanted your children.'

Still confused, and still in my early twenties, with the same long legs that attracted certain types, my lover told me: 'I want you to have my child, and I will pay you well for it.'

26 and well seasoned in all kinds of love, it was spring and my boyfriend had not asked me to marry yet. He really wished for children he said, and hoped for his parents to be part of their lives. In my body I sensed that this could be a good father.

And my own words all these years? I'm not a type to be a mother, I will have many brainchildren.

Before this idea of brainchildren had a chance to be really tested, as the story of Sheila Heti does, I had two little children of flesh and blood.

So why did I want my children? Was it evolutionary, stronger than my own will and my favor to the human race? Was it pure love, the idea that we could raise two happy healthy children together? Was it because I wanted to please my partner, was it to satisfy his urge to pass on his DNA?

Sheila Heti unravels all these arguments, and added one that was new to me, what is really best for ME?

Look! Look! Paupau...

Who needs acres full of flowers, when there's a foreign baby around? Nelson is the new Casanova in town...

It started at Schiphol during boarding where all the Chinese passengers 'aaah' & 'oooh' - ed at Nelson (whereas all others thought: 'oh my, a baby on board. Pray my seat is on the other side')

It never stopped ever since: everywhere he goes, Chinese men and women peek at him, poke at him, point at him, laugh at him, make faces, ask if he's a boy or girl and much more that I don't understand.

One policeman yesterday had a lightbulb moment when he realized that foreign babies are just like Chinese babies, only cuter. Indeed.

At the Shanghai Flower Port 2012

Amazing little white blue eyed baby boy in town

baby!

25 augustus

baby!

wat een takke kleine lettertjes komen hier, ik vraag me af of ze hebben bedacht om digi space te besparen daarzo bij MSN. Ben alweer in Nederland, alweer een paar dagen zelfs. Moet zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest. Het regent van 's ochtends tot 's avonds, al mijn vrienden lijken wel op vakantie te zijn, ik werk me alweer een slag in de rondte met nieuwe projecten, de uni staat voor de deur en ik verzamel dikke stapels boeken ter voorbereiding, en dan heb ik de berg formulieren en rekeningen die om aandacht schreeuwen nog niet eens vermeld. 

Nog een gelukje dat er 622 bongo flava's in mijn computer staan, een fles konyagi in mijn kast en de afrika geur nog zo'n klein beetje in mijn kleren hangt. Als die is weggetrokken is mijn donderbui vast ook weer over. Wilde in dit laatste berichtje voorlopig nog melding maken van een klein Selma'tje in Tanzania, dat ergens in Mbeya nu de borst krijgt. Ik heb haar niet gezien, jammer genoeg, maar was stiekem toch best wel trots al is het verhaal erachter er niet naar om trots te zijn. 

Een goede vriend had een lening bij me afgesloten waarmee zijn vrouw een kleine duka la dawa ging openen, een drogist, winkel van medicijnen. Tien mails heen en weer met voorstellen over terug betalingen, data, bankgegevens, businessplans en 'what if's' hele bloemlezingen om me te bedanken toen het geld door Western Union veilig aan de andere kant van de evenaar was aangekomen. En toen een doodse, akelige stilte. Wekenlang, maandenlang. Onderbroken door een paar regelstjes van zijn kant. Angstig voorgevoel aan mijn kant, niet geheel ongefundeerd na al honderd keer mijn geleend geld niet te hebben teruggekregen. 

Was alweer weken in Dar toen ik een mail kreeg dat hij niet kon wachten tot ik weer naar Tanzania kwam, dat hij me iets moest vertellen, het was allemaal niet zo goed gelukt, duurde veel langer dan verwacht, tot zijn grote spijt maar: 'Here is the good news I have got Selma in my house , as I told you that we had a baby and we have baptized her by the name of Selma my wife and I decided on the name to give you honour for your assitnce.' En toen was iedereen verontwaardigd, alsof zoiets ooit kon opwegen tegen een paar honderd euro en mij kon het al niet meer schelen. Een baby, wat schattig!