What is the What by Dave Eggers

baby!

25 augustus

baby!

wat een takke kleine lettertjes komen hier, ik vraag me af of ze hebben bedacht om digi space te besparen daarzo bij MSN. Ben alweer in Nederland, alweer een paar dagen zelfs. Moet zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest. Het regent van 's ochtends tot 's avonds, al mijn vrienden lijken wel op vakantie te zijn, ik werk me alweer een slag in de rondte met nieuwe projecten, de uni staat voor de deur en ik verzamel dikke stapels boeken ter voorbereiding, en dan heb ik de berg formulieren en rekeningen die om aandacht schreeuwen nog niet eens vermeld. 

Nog een gelukje dat er 622 bongo flava's in mijn computer staan, een fles konyagi in mijn kast en de afrika geur nog zo'n klein beetje in mijn kleren hangt. Als die is weggetrokken is mijn donderbui vast ook weer over. Wilde in dit laatste berichtje voorlopig nog melding maken van een klein Selma'tje in Tanzania, dat ergens in Mbeya nu de borst krijgt. Ik heb haar niet gezien, jammer genoeg, maar was stiekem toch best wel trots al is het verhaal erachter er niet naar om trots te zijn. 

Een goede vriend had een lening bij me afgesloten waarmee zijn vrouw een kleine duka la dawa ging openen, een drogist, winkel van medicijnen. Tien mails heen en weer met voorstellen over terug betalingen, data, bankgegevens, businessplans en 'what if's' hele bloemlezingen om me te bedanken toen het geld door Western Union veilig aan de andere kant van de evenaar was aangekomen. En toen een doodse, akelige stilte. Wekenlang, maandenlang. Onderbroken door een paar regelstjes van zijn kant. Angstig voorgevoel aan mijn kant, niet geheel ongefundeerd na al honderd keer mijn geleend geld niet te hebben teruggekregen. 

Was alweer weken in Dar toen ik een mail kreeg dat hij niet kon wachten tot ik weer naar Tanzania kwam, dat hij me iets moest vertellen, het was allemaal niet zo goed gelukt, duurde veel langer dan verwacht, tot zijn grote spijt maar: 'Here is the good news I have got Selma in my house , as I told you that we had a baby and we have baptized her by the name of Selma my wife and I decided on the name to give you honour for your assitnce.' En toen was iedereen verontwaardigd, alsof zoiets ooit kon opwegen tegen een paar honderd euro en mij kon het al niet meer schelen. Een baby, wat schattig!

adrenaline

07 augustus

adrenaline

na vijf weken drong het ineens tot me door dat het bijna over was, en zakte alle adrenaline als een plumpudding in elkaar, of beter gezegd, ikzelf zakte als een plumpudding in elkaar.

In al die weken is er zoveel gebeurd, vriendschappen,  verliefdheden, ruzies... veranderingen in de mate waarin iedereen  zich vrijelijk door de stad beweegt, zich geroepen voelt om voor het  project te werken of zijn eigen ding te gaan doen, al dan niet zonder  af te zeggen.

ik ben van een nogal onervaren leider in een redelijk in zichzelf  gelovende general manager veranderd, met altijd honderd dingen aan  m'n hoofd die met iedereen besproken moeten worden, of doorgedrukt,  of onder het tapijt geschoffeld. mijn werk bestaat vooral uit praten,  bespreken, luisteren, en aanvoelen wat belangrijk is. en dan mezelf  overwinnen en leren motiveren, leren streng zijn, leren de groep als  geheel toespreken omdat mensen behoefte hebben aan een centrale leiding.

ik woon nu met Laura in een huisje, en ook al heeft het zowaar drie kamers, we hebben maar spullen voor eentje, precies een geleend bed,  een geleende set lakens en een zelf gekochte deken. bergen kleren en  make up, wat eten, meestal half bedorven en een verzameling flesjes  in de douche die er iedere dag weer voor zorgt dat alles overstroomt.  het is heerlijk. geen kasteel meer zoals met mijn ouders, geen  gastgezin waarin je je beschaafd moet gedragen, geen gedoe met  spullen opruimen want die zijn er niet. we delen alles, en als m'n  geliefde komt dan verhuisd Lau gewoon even naar buiten en andersom.  als we aan het einde van de dag klaar zijn met werken gaan we meestal  even siësta houden of roddelen, en dan 's avonds uit, met wat  vrienden iets drinken, dansen, eten, beetje chillen en de serieuze  kant van het leven inruilen voor feestjes. ik ben wel gelukkig  hierzo. we maken plannen voor de komende jaren, zien erop toe dat  onze Tanzanianen met kerstmis naar Nederland komen. het zijn een leuk  stel, en ik verheug me op hun cultuurshock, of klimaatshock beter  gezegd.

enfin, ik kruip straks maar weer even in bed voor een siësta,  voordat, je raadt het al, vanavond het weekend serieus begint. Ik heb  er al zin in, en mijn lijf al bijna, dat wordt soms een beetje moe van alcohol en slaaptekort...

nu ben ik in Arusha, even lekker chillen met mn vriendje in de kou (we dachten eerst dat er hier AC was, bleek gewoon de buitenlucht te zijn) de groep is beestjes kijken in de parken en voor de kenners onder ons, ik zing alweer liedjes en hoor vogeltjes fluiten, goed teken!

long time

25 juli

long time

typen is niet echt mijn favoriete bezigheid, helemaal niet in internetcafe's waar de toetsen van het zweet en stof aan het bord blijven kleven en waar je een hamer nodig hebt om de space te bedienen. maar omdat de verhalen zich in mijn hoofd opstapelen en zich steeds vaker en dringender aan me opdringen zal ik er toch maar een of twee op deze bladzijde achterlaten, alle ongemak ten spijt. kan ik vanaf vanavond rustig slapen...

een week geleden kwam de nationale tv voor de tweede keer langs op ons project. de eerste keer om onze fietstocht van 30 man door de stad te filmen, nu om het Summer Camp te zien en mij en Hariri vragen te stellen over het hoe en waarom. die twee keer drie minuten hebben ons wereldberoemd gemaakt. toen we laatst langs een willekeurige weg door de stad liepen hoorden we een groepje kinderen tegen elkaar zeggen:

he die waren gisteren op televisie geloof ik. bij het sportnieuws.

nee man, dat kan niet. echt niet.

echt wel. dat komt gewoon omdat jij dom bent. jij kijkt alleen maar naar mtv.

veel erger zijn alle vrienden en bekenden en collega's die me hebben zien stotteren in het Swahili en vervolgens roepen hoe vreselijk goed het was. het project is er meteen super populair van geworden bij alle scholen in de stad, en alle andere jongeren projecten willen wel op een of andere manier samenwerken in de toekomst. de komende jaren zijn we flink druk waarschijnlijk, ik verheug me er nu al op. we hebben al een droom witte ngo 4 wheel drive uitgezocht en besloten hoe klein onze office mag zijn om toch nog comfortabel te kunnen werken. zelfs de business cards komen nu echt binnen kort want niets zo beschamend als je in een geairconditioned kantoor staat en moet zeggen dat je je adres wel op een papiertje wilt schrijven?

en dan de bijproducten van het project, al vier stelletjes, nieuwe hechte vriendschappen, gebruinde armen en benen, heel veel Swahili liedjes en dansjes in ieders hoofd en heupen, een enkele zin Swahili en overal beroemd. het lijkt wel kamp op de lageren school, ruzies en intriges, opvlammende liefdes en uitmaaktranen, eeuwig een beetje rondhangen met zn allen, tripjes naar het strand en de disco, plannen maken voor de volgende dag, klagen over het eten en de hitte en heel veel bezoekjes aan het ziekenhuis door alle medische klachten. nog nooit zoveel ziektes en problemen bij elkaar gezien als de afgelopen drie weken.

aya kwa herini, tijd is op!

schudden met die...

07 juli

schudden met die...

vanochtend de eerste dans les, oef, met je ene voet iets anders dan je andere voet, draaien met je heupen, schudden met je billen, je schouders flex en dan je ene hand draaien en de andere schuiven. TEGELIJK! dat is me nog eens integratie, daar kan geen gastgezin tegen op. Nee serieus, het was lachen, en in de pauze gingen we de Margarena doen en een poging tot de klompendans en was het helemaal af.

overal moeten tranen worden gedroogd, wat een leerprocessesen allemaal, niet alleen voor hen maar ook voor mij.

iedere ochtend als iedereen aan komt klinkt er overal, goedemorgen, goe gaat get? terwijl de nederlanders hard op hun Swahili zitten te zwoegen doen de tanzanianen dapper mee in het nederlands.

schoolreisje

06 juli

schoolreisje

zo daar zijn ze dan. het is me wat, na een jaar of nog langer denken, plannen, redeneren, overleggen, overnieuw beginnen, koppijn en buikpijn van de zenuwen stonden daar dan ineens 13 nieuwelingen op het vliegveld, met bleke koppies van het niet slapen en eten, en van hun eigen zenuwen ook. in de afgelopen week hebben ze me genoeg om handen gegeven met vragen, tranen, grappige verhalen over hun nieuwe families, hun observaties van dit land. we hebben ze in het diepe gegooid, en meteen een lange fietstocht door de stad gemaakt door wijken waarvan ik het bestaan niet had bevroed, zo arm. maar ook langs een local cinema waar je voor 10 cent televisie kan kijken, en langs een casino waar de buschauffeurs hun dagloon hopen te verdubbelen voor een gram coke. we hebben in de geest van vrijwilligerswerk bomen geplant, naar het strand geweest, swahili geleerd en veel gepraat en gelachen.

had ik de eerste twee weken alle vrijheid voor feestjes en dates en vrienden 's nachts, nu ben ik 's avonds zo moe dat ik met een half oor naar mijn ouders swahili oefeningen luister, mijn overdenkingen opschrijf en in bed kruip met vieze voeten en al. maar het is heerlijk een eigen huis te hebben en de dingen te leren die daar bij horen, zoals met je staff omgaan... een hele ervaring!

tis tijd.