‘I’d rather cry in a BMW than laugh on a bicycle.’

My very first friend in Shanghai, Vicky, taught me to say: ‘I’d rather cry in a BMW than laugh on a bicycle.’ Apparently it was said by a girl on a dating show to an unemployed contender who asked her to ride with him on his bike in 2010.

As Palmer explains in his article on Chinese youth, the preference to cry in a BMW can be used to explain China's society both in its favour and against it. Personally I think it is one of the ugliest aspects of contemporary Chinese life. And it goes hand in hand with the lack of religion and the vacuum that has created. Because every society needs values, needs 'Sunday' activities, needs reasons for and ways of celebration to flourish.

Religion is almost non-existing in todays Shanghai unless you regard 'money' as a god, then all of a sudden the city is filled to the brim with devotees. If 'money' is the upper god in this religion, then 'real estate', 'big cars', 'gold' and 'LV handbags' are in the slightly lower ranks.

Values are the likes of 'foreign' is better than local, owning is better than sharing. 'Sunday' activities include shopping, lots of time online for more shopping. Celebrations look like 40% discount on clothes (women's day), 30% discount on toys (children's day), or everything on discount (single's day on November 11). When people will go home to pay respect to the dead next weekend, they will burn not only the traditional paper money, but paper iPhones, and paper houses as well.

Money god has many temples: shopping malls, housing estates, banks and karaoke bars. All worshippers are invited to these temples (enjoy the cold/heat of the airco in the mall, sit on comfy sofas at IKEA) but its high priests have some outstanding features:

• Buick or BMW with a driver parked outside on the curb. Or, self driven Porsche parked halfway on the curb (because driving skills are hard to buy).  
• iPhone 6 (or two) 
• Tiny dog in LV bag, LV bag, golden necklace, too high heels for the occasion
• Big eyes, white skin, toneless arms and legs for lack of exercise, impeccable black hair
• Seldom a smile

To get back to the saying about the BMW versus the bike, there are roughly two types of people who still bike as a means of transport in Shanghai, (remember the song 'nine million bicycles in Beijing'? That's no longer a fact, mrs Katie Melua..) it is the really poor buggers, who cannot even afford an electric bike, or the bus, or the metro. And, the foreigners and overseas Chinese, who cannot shake off their habits. 

Are these bikers unhappy? Or are they laughing despite the general wisdom that a bike is never a BMW? On many days it is hard to tell as more and more bikers are wearing PM2.5 masks to protect them from smog and exhaust fumes. But on days like today, when AQI is pretty ok, and people go out unprotected, few people are laughing. 

It remains one of the unresolved mysteries of Shanghai for me, why it is hard to find people looking happy, looking relaxt. Both high priests in their imported Porsches and the poor bastards who are only marginally surviving, but also the hard working middle class: neither of them seems to enjoy life much. Or at least not so in public.

(All pictures stolen from the www: citilab.com, viiphoto.com, luxuo.com)

rising daughters of Abraham

16 oktober

rising daughters of Abraham

Ben gisteren voor het eerst naar de kerk geweest. Er was een seminar voor de jeugd en een van de leden is een nieuw vriendinnetje dat me meevroeg. Ik wist alleen dat het aan het strand werd gehouden dus ik enthousiast mn zwempak meegenomen en iedereen verteld dat ik naar HET strand van Dar es Salaam ging. Na heel gezellig met allemaal meiden de halve stad doorgecrossed te hebben, thee gedronken in een stalletje en gewacht en gewacht te hebben kon het dan eindelijk beginnen.

Het  duurde heel lang en was heel saai want in het Kiswahili en ik verstond Felister niet als ze het vertaalde. Over Adam en Eva (Adamu en Hawa) en wie nou de schuld had en waarom mannen en vrouwen verschillend zijn en hoe.

Maar een verhaal verstond ik wel (ondertussen zat ik steeds naar het helblauwe water te gluren en ging ik dood van verlangen om daar lekker onzedelijk in rond te spetteren) en het ging ongeveer zo: Als meisje ben je als een roos (roos in de lucht) het is niet goed om je liefde aan teveel mannen te geven. Bij iedere man geef je iets van jezelf weg (plukt een heleboel blaadjes van de roos) en als je dan tenslotte gaat trouwen is er haast niets van je over en kun je niet alles aan je man geven. Dus, wees zorgvuldig in wie je kiest.

Ik ga geen scholastische kritiek hierop geven, iedereen mag zelf denken wat ie wilt maar ik vond het een erg slechte metafoor om daar met die roos te gaan staan zwaaien en te zeggen dat je van relaties armer wordt in plaats van rijker.

Uiteindelijk ben ik gewoon weggesneakt en heb heerlijk gezwommen tot ze klaar waren met preken en gingen zingen en dansen. Dat was dan wel weer aan te bevelen en ik heb nog nooit zulke sportieve Tanzanianen gezien als toen we gingen touwtrekken en balspelen deden. Ik was helemaal buiten adem van het rennen en lachen. Al die levenslessen die de kerk bij die jongeren inprent maakt ze wel tot lieve mensen, dat moet ik ze nageven.

De priester was een stevige vrouw in spijkerbroek en sneakers, vreselijk feministisch en fel. Om de haverklap haalde ze haar man uit het publiek om vrouwen tot het sterke geslacht te verklaren. Als ik die dag een man was geweest was ik met de staart tussen mn benen afgedropen.

Maar goed, ik ga niet generaliseren na een dag ‘kerk’, al hoef ik voorlopig niet meer mee. Ik begrijp nu wel waarom wij op zondagochtend lekker in ons bed blijven liggen en stiekem om kerkgangers lachen. (als je hier ergens goed over kunt discussieren is het waarom je niet naar de kerk gaat - onbegrijpelijk voor de meesten)

aapjes kijken

Ik had net een interview met de IMF rep, zo'n typisch welbespraakt duits type en haar collega van Afritac uit Mauretanie geloof ik. Maar niet alleen welbespraakt, want dat zijn ze allemaal, maar ook nog eens verschrikkelijk veel afkortingen en insiders gepraat, wat ik helemaal niet goed kon volgen, en de journalist die mee was zag ik ook al minder en minder schrijven. Dus ik was ergens halverwege een vraag, veel te simpel eigenlijk maar vooruit, kijk ik opeens uit het raam en zit er een aap in de boom. Kijkt zo'n beetje droog naar binnen en krabt op z'n kop. Ik had dus twee opties, 1. 'Kijk!! Een AAP! een AAP in de boom. haha, wat grappig. Oh, wat schattig. Sorry, where were we?' 2. 'The general public critizism of IMF I could say is that it is being ruled by America, now that economic powers are shifting to the East, how does IMF adapt itself to that?' maar ik ging niet doen alsof ik opgewonden was om een aap te zien, niet tussen Afrikanen en expats. Maar toen we terug waren in de office moest ik het toch vertellen en lag iedereen dubbel van het lachen. Ik dacht al, wat zag je daar toch bij het raam, die aap moet gedacht hebben, wat is dat een lange mzungu (blanke) ? 

Enfin, De halve vorige week was er geen electriciteit in het stadscentrum, irgendwie was de machine uitgevallen, kapot gegaan of weet ik wat. Alle stadsdelen vielen omstebeurt ook uit. Lekker donker, lekker gezellig. Ik heb nog nooit zoveel verhalen gehoord en verteld op mn werk, iedereen zat zo'n beetje te niksen en mopperen tot de meesten na een halve dag naar een ander gebouw (met generator) verhuisden en ik 'thuis ging schrijven' waarna ik lekker in bed ging liggen. Toch kwam de krant braaf iedere dag uit, en zondag zelfs een extra editie. Afrika is niet voor een gat te vangen. 

Soms ben je gewoon moe, en afgelopen week wilde het maar niet overgaan. Tot ik in het weekend in de hitte 45 km ging fietsen en 3 uur op een berg ging klimmen, toen was ik ook moe maar anders. En omdat ik met Noren ging, die de prijs van een biertje hier wel betaalbaar vonden, was ik ook nog eens dronken, erg dronken voor mijn doen. In ijskoude watervallen gezwommen en honderduizend kleuren groen gezien in het bos. Het is best heet om te mountainbiken over zandweggetjes, vooral als je opstaat met het idee dat je de wereld wel eens zal bewijzen dat je in topconditie bent en drie kwart van de tijd voorop fietst. Zo heet en vermoeiend dat je als een baby in slaap valt op een matje van een halve centimeter en met een gelukkige grijns weer wakker wordt. 

En nu weer terug bij de krant waar ik als een van de laatste nog zit te tikken voor ik ook zo naar huis ga. Het is zo naar om in het donker thuis te komen, alsof de hele dag voorbij is gegaan op je werk. Hakuna Matata

kleine oplossing voor grote problemen

22 augustus

kleine oplossing voor grote problemen

ik heb nog nooit zo verbaasd en hard gelachen als toen ons huismeisje vrijdag een lange zwarte jurk en sluier aantrok om naar de moskee te gaan en vervolgens zondagochtend even vrolijk naar de mis in de Rooms Katholieke kerk vertrok. Bidden is fijn Selma! Iedereen vindt het reuze grappig maar eigenlijk vind ik het ook wel vooruitgang. Als alle moslims nou eens op zondag naar de kerk gingen en alle christenen op vrijdag naar de moskee, volgens mij is wereldvrede dan een stuk dichterbij. Ons huismeisje heeft in ieder geval met iedereen het beste voor.

vanochtend was er een feestelijke opening van twee waterputten. Ze maken deel uit van een project van een Amerikaans fonds gerund door een Tanzaniaanse vrouw. Samen met de Ambassadrice van Seychelles, zes journalisten en nog wat staff ging ik mee de bush in door lange hobbelige weggetjes in de brandende zon. We waren allemaal verbaasd over de armoede van de mensen en het vieze water wat ze eerst dronken. Voor de meesten was het ondenkbaar dat je ieder kopje thee op een vuurtje moest koken, dat je als zestig jarige niet eens een bed had en toch zo vrolijk kon zijn. Het is gek, want als Europeanen met dat soort medelijden naar Tanzania kijken loopt iedereen te klagen. Maar zelf zijn degenen die beter af zijn net zo geschokt door het super eenvoudige leven van de mensen 'upcountry'.

Voor het eerst valt me op wat huismeisjes eigenlijk doen. Pas nu ik weet hoeveel werk zelfs een klein appartementje in A'dam kan opleveren begrijp ik hoeveel werk die meisjes hebben. Doe dit, doe dat. Het betekent dat je huisdieren kunt houden zonder eten te hoeven geven. Dat je huilende babies aan hun zorgen kunt overlaten. Dat je nooit kleren hoeft te wassen of schoon hoeft te maken. De dada's doen het niet voor hun eigen huis maar voor de eigenaars, die zelf alleen bezig zijn met werk werk werk. En als ze daar even niet mee bezig zijn klagen ze er wel over.

Het is natuurlijk heel gewoon, al zolang er mensen zijn werken ze voor elkaar en met elkaar. Maar als ik mijn kamer wil vegen, en dat wil ik ongeveer iedere dag, dan ga ik op zoek naar een bezem, en niet heel hard DADA roepen. Of als mijn glas niet goed schoon is, dan was ik het nog even om, in plaats van eens even flink te gaan foeteren. Het is nog een lange weg voordat ik een echte Tanzaniaanse ben!